یک شب خوابیدن در اتاق مرگ آقا تختی!

حریف هایی وجود دارند که وقتی قرعه ات به آنها می خورد، بهتر است دیگر فراموش کنی اصلاً قرار است با کی رو به رو شوی. چه بخواهی زیر یک خمش را بگیری و چه رویش را ببوسی. نمی شود که! طرف غول است، از آن غول ها که در افسانه اش نوشته اند: «... و او تا همیشه دست نیافتنی ماند.» و بر این نوشته قفل دعا خوانده بسته اند. فکر کردن به آقا تختی ترسناک است. روزنامه ایران نوشت: «سقوط تلخ «جهان پهلوان» برای ما که در و دیوار محله مان در جنوب شهر مملو از پوسترهای او بود، غیر قابل باور است. گویی هیچ وقت نمی خواهیم باور کنیم که او به عمد در خاک نشست و ضربه شد. باور این فراز و فرود برای من و هم نسلانم - که حالا پا از چهل سالگی پیش گذاشته ایم - ساده نیست. دست خودمان نیست. آخرِ قصه تختی را دوست نداریم. مگر می شود در اوج پرواز باشی و این چنین بی محابا سر بر زمین بگذاری؟ مگر می شود تختی باشی و جهان پهلوان و یک شبه کار را تمام کنی؟ اما مرگ زودهنگام او روش متفاوتی از زندگی را بنا نهاد که در کوچه پس کوچه های شهر پیچید و مرام و جوانمردی را جلا داد. آنجا که ضرب و زنگ زورخانه ها به نامش نواخته شدند و مرشدها نام ...