گمشدگان کشمیر

پارک بزرگ سرینگر در کشمیر هند هفته پیش میزبان ده ها زن مسلمان کشمیری بود که با گذشت حتی چند دهه از ناپدید شدن عزیزان شان همچنان چشم انتظار آنان هستند. آنها هنوز هم به یاد گمشدگان خود اشک می ریزند و برای بازگشت آنها دعا می کنند. آنچه آنها را بیش از هرچیز آزار می هد، بی خبری است.همه این زنان که هر یک تصویری از فرزند، همسر، برادر و در یک کلام عزیز خود را مقابل شان گذاشته اند و روی زمین نشسته اند، می گویند از دهه 1990 میلادی که روند ناپدید شدن مردان کشمیری شروع شد،تا کنون برای پیداکردن نشانه ای از عزیزان خود به همه جا سر زده اند. از گورستان های سراسر کشمیر گرفته تا سردخانه ها، زندان ها و حتی شکنجه گاه ها. اما هیچ سرنخی که نشان دهد، مردان آنان زنده هستند یا مرده به دست نیاورده اند. «ظریفه بانو» یکی از این زنان است. او 9 ماهه باردار بود که همسرش، «غلام رسول» ناپدید شد. او گاوشان را برای چرا به جنگل برد و دیگر بازنگشت. «ظریفه» که صاحب دو دختر است، در 26 سال گذشته خیلی تلاش کرد همسرش را پیدا کند. رد سختی این جست وجو را می توان در چروک های سیمای او دید. در تمام این جست وجو ها زاهده، دختر ...