عملی ویژه و خاص برای روز دحو الأرض

مستحب است در شب و روز دحوالارض به دعا و مناجات پرداخت. دعایی که در پرتوی درخواست ها، به ما عظمت این روز را نیز متذکر می شود. یکی از آن دعاها اینگونه آغاز می شود: «اللَّهُمَّ دَاحِیَ الْکَعْبَةِ وَ فَالِقَ الْحَبَّة؛ خدایا ای گسترش دهنده کعبه و ای شکافنده دانه ها» (مصباح المتهجد،ج2،ص669) معین شرافتی- کارشناس حوزه/ بخش اخلاق و عرفان اسلامی تبیان روز بیست و پنجم ذی القعده را روز دحو الارض می گویند. روزی که به قدرت الهی خشکی های زمین گسترش یافت و در قرآن از آن بارها یاد شده است. مثلاً آمده است: « وَ الأرضَ بَعدَ ذَلِکَ دَحَئَهَا[نازعات/30] و زمین را پس از آن گستراند.» «وَ هُوَ الَّذِى مَدَّ الْأَرْضَ وَ جَعَلَ فِیهَا رَوَاسىَ وَ أَنهَارًا[رعد/3] و اوست خدایى که بساط زمین را بگسترد و در آن کوه ها برافراشت و نهرها را جارى ساخت.» اما این گسترده شدن خشکی های زمین و کشیده شدن آن از کجا آغاز شده و نقطه شروع آن کجا بوده است؟ کعبه نقطه آغازین عظمت خلقت بسیار بزرگتر از آن است که ما به تنهایی بتوانیم به آن پی ببریم. به این دلیل است که برای فهم آن باید به آیات قرآن و احادیث نورانی اهل ...